5.02.2015

Bazen de İşte Böyle


 Bu aralar ya da belki de hep böyleydi, yazmak isteyip yazamadıklarım, yapmak isteyip yapamadıklarım, söylemek isteyip de söylemediklerimle burun buruna yaşamaktan sıkılmanın verdiği bir depresyon içerisindeyim. Sıkılmışlığın verdiği her şeyi elimin tersiyle bir kenara itme eğilimi gün geçtikçe yeşermeye devam ediyor.

 Ama böyle hava harika olduğu zamanlarda, baharın aksine, kötü duyguların hepsi, sonbahar misali yapraklarını dökmeye başlıyor. İşte o zaman, o ayrık otları def oldukları zaman, tüm çiçeklerim açmaya, tüm yapraklarım yeşermeye başlıyor. Ve işte o zaman ben, ben oluyorum. Tüm eksiklerimle ve fazlalıklarımla. Ve o zaman en yakınımın da eksikleri yok, fazlalıkları olması gereken gibi oluyor.

 Her şey muhteşem olmaya ramak kala  başa dönüyoruz. Her şey eksik, her şey yarım. Hiç bir şey olması gereken gibi değil hatta hiç olmamış. İster bahar olsun, ister yaz. Mevsimler önemini yitiriveriyor. Ve ben yine yaprakları dökülmüş gencecik ve yapayalnız Bitli. Yine yeniden.

 Pembe gözlüklerle yaşanması gerektiğini söylediğiniz ve hayat adını verdiğiniz bu serüven hiç eğlenceli değil. Hiç adil değilsiniz. Çok yalancı ve sahtekarsınız. Cahil ve küstah olmayı bir arada yaşayacak kadar da alçaksınız. Çünkü zannediyorsunuz ki, siz ne derseniz o doğru. Bunları,  kendinizden eminmiş gibi yapar ve gösterirken, içinizde biriktirdiğiniz, kurup oynamaya çalıştığınız, daha da ileri gidip inandırdığınız o dünya da sadece siz ve sizin gibiler yaşıyor. Bir kör, bir sağır ve bir dilsiz. Hepiniz bundan ibaretsiniz.  Ben orada hiç olmadım ve olmayacağım.

2 yorum:

  1. Bazı insanların karşısına geçip avaz avaz bağırsan bile duyup algılamaları mümkün olmuyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Doğru söze ne denir? Ağzınıza sağlık. :)

      Sil

Mini Bir Merhaba Postu ve Dizi Tavsiyesi

 Merhaba! Artık sızlanmak istemediğimden yazamasam da, hala istediğim gibi yerleşebilmiş değilim. Sürünme durumu mevcut. Yakında to...