Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Haziran, 2015 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Ben Küçükken...

Ben küçükken ama çok küçükken, pimamaa diye işten eve gelen babamı karşılarmışım. Sebebi rahatlığıma düşkün olmaktan başka ne olabilir ki? Kot, t-shirt ikilemesiyle bile daralır, eve gelince ille de  rahat bir şeyler giyerim. Tabi her zaman değil. Ve bu rahat bir şeyler, don-atlet değil ya. Hiç sevmem. Bak yine yüzüm buruştu.

 En çok şaşırılan özelliklerimden biri, daha emeklerken, memleketten sürpriz olsun diye habersiz gelen dedemi, zili çalar çalmaz, dede dede diyerek kapıya gitmeye çalışmamdır. Hala hayretle anarlar.
 Sonra, ilk bisiklet var. Ama ben ilk bisikletim olan üç tekerlekli bisikletimi aldığımız günü hatırlıyorum. Dedem almış da, tee anadolu yakasından avrupa yakasına taşımışız. Ben çok beğenmişim çünkü. Aklımda dedemin elinde bisiklet, beraber yürüdüğümüz var. Bir de mutluluğum.



 Bizim arka taraf diye tarif ettiğimiz yer de oynadığımız evcilikler. Hımm ben hep baba olurdum. Bisikletime biner işe giderdim. Eve gelince de bulmaca çözerdim. Bir yaz bulmacası hiç çözülme…